ithaflarım senin için.

son birkaç yıldır yaşadıklarımın nedenini yeni yeni farkediyorum. bir insanı tanımak, ama zevkler ve renkler şeklinde değil, karakterinin her parçası, ifadelerinin her mimiğini, anlattıklarının her cümlesini bilerek, öngörerek tanımaktan bahsediyorum. 23 buçuk yıllık hayatımda çok az insanı tanıma fırsatım oldu ya da beni tanımasına izin verdiğim insan oldu. izin verdiklerim benim tanıdıklarıma ziyade de hep az oldu. ikili ilişkilerin temellerinden biri beklenti sayılabilir. beklenti kelimesi biraz çıkarcı kalıyor ama. insanların beklentileri her zaman yarar sağlayıcı olmuyor, hayır maalesef demeyeceğim çünkü aslında beklentiler kelimesinin ekleriyle oynamak anahtar burada: ondan beklemek. herhalde bunu farkedince yapılanlara da şaşırmak zor oluyor. sonra birden hayat yön değiştiriyor. tamam burayı da kelime oyunu yapmadan söyleyeyim. beni tanıyanlar: çoğu zaman benden beklentileri ben kadar olan ve bundan mutlu olanlar. benim onlardan beklediklerimle beni hiç şaşırtmayanlar. onlar iyi ki varlar.