eskileri attım!

bir arkadaşım geçen gün iletisine 'köklü değişikliğin diğer adı' diye beni yazmış.
aslında bunun bana bir gönderme mi ya da dışarıdan birinin beni böyle görmesi olarak mı algılamayım bilemedim. hayatım özellikle belli dönemlerinde monoton bir hal alması. çoğu zaman da bunu değiştirmek için herhangi bir şey yapmamam bir özeleştirim aslında.
eski şeyleri de öyle kolay atamadığımı da bu sorgulamaları yaparken farkettim. ne olursa olsun kimseye karşı kin besleyemiyorum. içten içe kızsam da kimseye ters davranamamam bazı kişiler tarafından ikiyüzlülük gibi algılandı. sonra bunları kafama taktım ve sonu olmayan bir sokağa girdim ve tek yaptığım kendime zarar vermek oldu çünkü hiçbir zaman onların haberi olmadı.
artık hiçbir şeyi kafamıza takmıyorum. her şeyi unutma çabam bana bazen geçici hafıza kaybı etkisi yapmıyor değil.
dün akşam olanlar karşısında tek bir isteğim oldu: güzel şiir yazabilmek. kısa cümleler kurarak etkileyici bir bütün yaratmak. metaforlar kullanmak. iki satırda kendimi ifade etmek. kendimi dışarı vurmak. hiçbir şeyi içime atmamak. biriktirmemek. kimseye söylenmemiş çok fazla düşünce var kafamda.

o zaman her şeyi biriktirenlere: şerefe!